જગદગુરુ શંકરાચાર્ય અવિમુક્તેશ્વરાનંદ સરસ્વતીએ વડાપ્રધાન પદ અને સંતોના વિવાદો પર એક મોટું નિવેદન આપ્યું છે. જાણો તેમણે શું કહ્યું અને આ નિવેદન કેમ ચર્ચામાં છે.
મુંબઈ, શનિવાર
દેશની રાજનીતિ અને આધ્યાત્મિક જગતમાં ચર્ચાનો વિષય બનેલા એક તાજા ડેવલપમેન્ટમાં, જગદગુરુ શંકરાચાર્ય સ્વામી અવિમુક્તેશ્વરાનંદ સરસ્વતીએ વડાપ્રધાન પદ અંગે એક મહત્ત્વપૂર્ણ નિવેદન આપ્યું છે. મુંબઈમાં મીડિયા સાથે વાતચીત દરમિયાન તેમણે ભારપૂર્વક કહ્યું કે, “જનતા જેને બનાવે છે તે જ વડાપ્રધાન બને છે. રાહુલ અને રાજા નથી બનતા.”
આ નિવેદન સીધું જ લોકશાહીના મૂળ સિદ્ધાંતો પર પ્રકાશ પાડે છે. શંકરાચાર્યએ સ્પષ્ટ કર્યું કે રાજકીય નેતાઓની ઇચ્છા કે કોઈ શક્તિશાળી વર્ગનો પ્રભાવ નહીં, પરંતુ સામાન્ય જનતાનો મત જ આ દેશના નેતાઓને નક્કી કરે છે. “જનતા જેને સાચા માનશે તેને જ બનાવશે,” તેમણે ઉમેર્યું.
સંતો વચ્ચેના વિવાદ પર શંકરાચાર્યનો સ્પષ્ટ ખુલાસો
જ્યારે તેમને પૂછવામાં આવ્યું કે હિન્દુ સંતોમાં એકબીજા પર આરોપ-પ્રત્યારોપ કેમ થઈ રહ્યા છે અને યુદ્ધ જેવી સ્થિતિ કેમ છે, ત્યારે શંકરાચાર્યએ આ મુદ્દા પર પણ સચોટ જવાબ આપ્યો. તેમણે સંતો વચ્ચેના મતભેદોને વિવાદ નહીં, પરંતુ ચર્ચા અને અભ્યાસ ગણાવ્યો.
“સંતોમાં કોઈ વિવાદ નથી. સંતો નિયમિત ચર્ચા કરતા રહે છે,” તેમણે કહ્યું. આ ચર્ચાને તેમણે સેનાના દૈનિક અભ્યાસ સાથે સરખાવી, જ્યાં આંતરિક પ્રેક્ટિસ દ્વારા સૈનિકો પોતાને વધુ મજબૂત બનાવે છે.
શંકરાચાર્યએ કહ્યું કે જ્યારે કોઈ બાહ્ય વિરોધી સામે આવે, ત્યારે આપણે કેવી રીતે જવાબ આપવો તેની તૈયારી માટે આવા આંતરિક સંવાદ જરૂરી છે. “જો આપણે આપણી વચ્ચે લડાઈ કરીને આપણી દલીલોની કસોટી નહીં કરીએ, તો આપણે વિરોધીઓને જવાબ આપી શકીશું નહીં. તરમણના તીરોની કસોટી કરવી પડે છે, આ એક યુદ્ધ પ્રથા છે.”
પ્રેમાનંદ મહારાજ અને રામભદ્રાચાર્ય વિવાદ પર પૉઇન્ટેડ કમેન્ટ
તાજેતરમાં જ સંત પ્રેમાનંદ મહારાજ અને સ્વામી રામભદ્રાચાર્ય વચ્ચે થયેલા વિવાદના સંદર્ભમાં પણ તેમને સવાલ પૂછવામાં આવ્યો. રામભદ્રાચાર્યએ પ્રેમાનંદ મહારાજને સંસ્કૃતનો એક પણ અક્ષર બોલવાનો પડકાર ફેંક્યો હતો, જેના પર શંકરાચાર્ય અવિમુક્તેશ્વરાનંદે કટાક્ષ કરતાં પૂછ્યું, “શું સંસ્કૃત બોલવું એ જ વિદ્વતા છે?”
આ નિવેદનથી તેમણે માત્ર ભાષાકીય જ્ઞાનને જ્ઞાનનો અંતિમ માપદંડ માનવાની માનસિકતા પર સવાલ ઉઠાવ્યો, પરંતુ સાથે જ સંતોના આંતરિક વિવાદોને એક નવી દિશા પણ આપી. તેમણે સ્પષ્ટ કર્યું કે વાસ્તવિક જ્ઞાન માત્ર શાબ્દિક નહીં, પણ આધ્યાત્મિક અને વ્યવહારિક હોવું જોઈએ.
